Turystyka

Gdy ptaki polują na konie

Młode, obwąchując schwytane przez matkę owady uczą się, co nadaje się do jedzenia, jednak ich szanse przeżycia są niewielkie, większość z nich nie dożyje wieku dorosłego. Nawet po zapadnięciu zmroku wciąż roi się od drapieżników. Ambulocetusowi nic jeszcze nie udało się upolować i szykuje kolejną zasadzkę w pobliżu brzegu. Nie posiada uszu, ale wyczuwa wibracje, wytwarzane w podłożu przez zbliżającą się ofiarę. Ten sam mechanizm pozwala mu słyszeć pod wodą. Jeśli jakieś stworzenie podejdzie zbyt blisko, on będzie na nie czekał. Propaleoteria są ni zawsze czujne tak, jak powinny być, bo przez cale popołudnie objadały się sfermentowanymi winogronami. Śladowe ilości alkoholu wystarczyły, by przytępić czujne zmysły tych zwierząt, a beztroska może je drogo kosztować. Leptitidium zdołało uciec, ale nie zawsze może liczyć na takie szczęście. To taki świat, w którym ptaki polują na konie. O zmierzchu część stworzeń powraca do gniazda, jak na przykład gastornisa i widzi swoje pisklę zjedzone przez drapieżne mrówki. Największy drapieżnik został pokonany przez najmniejszego. Rozmiary gastornisa wymuszają gniazdowanie na ziemi i czasem musi za to zapłacić wysoką cenę; miesiące poświęceń poszły na marne. Pomimo przygód rodzina leptitidium przeżyła pierwszą wspólną eskapadę poza swoje bezpieczne gniazdo.