Turystyka

Polowanie i bezpieczeństwo

W południe temperatura przekracza trzydzieści stopni i jedyny ruch, to pękająca skorupka jaja, z którego próbuje się wydostać pisklę gastornisa. Całkiem blisko znajduje się także gniazdo leptitidium, ale wobec jednego drapieżnika wszystkie zwierzęta są całkowicie bezbronne: olbrzymie mięsożerne mrówki, największe, jakie kiedykolwiek istniały. Szukają one ofiary, czyli każdego stworzenia, które nie zdoła umknąć na czas. Na przedzie idzie awangarda, a za nią półmilionowa armia, gotowa zjeść każdą zdobycz do gołej kości. Po południu grupa propaloterium żeruje na opadłych winogronach. Według współczesnych standardów te prymitywne koniowate są male, ale tak właśnie zaczynały te ssaki, jako drobni mieszkańcy dna lasu. Teraz nie są większe od kota i zamiast pojedynczego kopyta mają cztery kopytkowate paznokcie. Wraz z nadchodzącym zmierzchem z gniazda wylania się leptitidium, by znowu udać się na łowy. Najpierw samica oczyszcza z liści swoje trasy ucieczki. Zwiększenie szansy ucieczki przed szczękami drapieżnika warte jest pedanterii. Młode, schowane do tej pory w bezpiecznej kryjówce chcą w końcu towarzyszyć matce. Żywiły się mlekiem, ale ssaki nie mogą być cale życie zależne od mleka matki i musza nauczyć się samodzielności, a jest to możliwe tylko poprzez naśladowanie zachowań matki.