Turystyka

Leptipidiuum

Sprzyjające warunki pozwoliły ssakom na wytworzenie ogromnej różnorodności form, ale w dalszym ciągu nie są duże i nadal żyją w cieniu większych od nich drapieżników. Wprawdzie, dinozaury już dawno wyginęły, ale pozostawiły po sobie zabójczą spuściznę. Ich bezpośrednimi potomkami są ptaki. Po raz pierwszy i ostatni w historii to one stały się dominującymi drapieżnikami na ziemi. O świcie w eoceńskim lesie wokół figowca kryje się zwierze, które niedawno co otarło się o śmierć. Jest to samica leptiptidium, pospolitego, metrowej długości ssaka, którego ród przetrwał w niezmienionej postaci od ery dinozaurów, ale mimo tego, ze dinozaury przestały panować, to życie wcale nie jest łatwiejsze. Konieczne jest, aby żyć szybko i prawdopodobnie czeka ją śmierć w młodym wieku. Jako typowy ssak opiekuje się swoim potomstwem do czasu, aż będzie ono samodzielne. Dzisiaj drapieżniki utrudniają wyprowadzenie młodych z gniazda. Samica dysponuje tylko krótką chwilą, którą musi za wszelką cenę wykorzystać. Poranek jest najlepszym czasem na łowienie żab, jaszczurek i owadów, które, jako stworzenia zmiennocieplne są o tej porze jeszcze ociężale. Tym czasem samica leptipidium może działać na wysokich obrotach przez całą dobę, jest to jedna z odwiecznych zalet ssaków. Wytropienie ofiary ułatwia jej również wyśmienity słuch oraz nadzwyczaj czuły, ruchliwy nos, pozwalający wywęszyć zdobycz pośród opadłego listowia.