Turystyka

Walka o dostęp do morza

Z inicjatywy i pod kierownictwem inżyniera Wendy w pobliżu Gdyni rozpoczęto budowę portu tymczasowego. Dwudziestego dziewiątego kwietnia 1923 roku nastąpiło uroczyste otwarcie i poświęcenie portu, na którym były obecne najwyższe władze państwowe z prezydentem Stanisławem Wojciechowskim na czele. Pierwszym statkiem handlowym, który zawitał do portu była jednostka francuska. Zbudowanie portu tymczasowego zapewniało Polsce tylko minimum niezależnego dostępu do morza, toteż w 1925 roku rozpoczęto budowę wielkiego portu handlowego. Podczas budowy portu stosowano nowoczesną technikę budowy nabrzeży za pomocą skrzyń betonowych, zwanych kesonami, zatapianych później we właściwym miejscu. Budowany Prot składał się z basenów, które wykopywano w głąb lądu oraz pirsów, usypywanych w kierunku morza. Prace nad budową portu nabrały tępa po objęciu ministerstwa Przemyślu i handlu przez Eugeniusza Kwiatkowskiego. Wraz z portem powstawało miasto, którego centrum rozbudowywało się początkowo wzdłuż ulicy Starowiejskiej, dawnej wiejskiej drogi, którą uregulowano w roku 1928. Na początku dwudziestego wieku wytyczono skromną aleję kuracyjną, obecną ulicę 10 lutego, prowadzącą od dworca kolejowego w stronę morza., przy której w 1912 roku przyszły pierwszy polski sołtys Gdyni, Jan Rabke wybudował do, stojący do chwili obecnej.