Turystyka

Koniec Złotego Wieku

Po dwóch wiekach bardzo względnego spokoju po raz kolejny w historii imperium znalazło w sytuacji zagrożenia, ponieważ wewnątrz państwa zapanowało groźne zjawisko anarchii. Z kolei z zewnątrz coraz bardziej niebezpieczni stawali się wojownicze ludy barbarzyńców. Złotym Okresem w dziejach imperium określamy panowanie dynastii julijsko-klaudyjskiej oraz dynastii flawijskiej. W drugim wieku pomimo tego , że imperium w dalszym ciągu się rozwijało zarówno pod względem gospodarczym , terytorialnym, zaczęły pojawiać się problemy w walce z barbarzyńcami. Wojny toczone przez Marka Aureliusza z Markomanami by swoistym ostrzeżeniem dla Rzymian by nie lekceważyli oni plemion germańskich. Kiedy w roku sto dziewięćdziesiątym drugim Kommodus ostatni cesarz z dynastii Antoninów zginął zamordowany świat rzymski wkroczył w bardzo poważny kryzys , którego apogeum przypadło na połowę trzeciego wieku. W roku sto dziewięćdziesiątym trzecim na tron cesarski wybrano pochodzącego z Afryki Septymiusza Sewera, co zaowocowało przeniesieniem wielu wschodnich obyczajów na dwór cesarski. Bardzo ważną rolę odgrywały w tym wypadku kobiety a cesarz nie był już tylko princepsem ale również dominusem czyli panem. Kobiety odgrywały dużą rolę w przekazywaniu władzy kolejnym następcom tronu , Karakalii i Heliobagowi.